Frachter von Überwältigenden Ausmaßen

“Und wenn sie im Winter, ohne daß man ihr Herannahen geahnt hätte, auf einmal auftauchten aus dem Nebel, lautlos sich vorbeibewegten und gleich darauf wieder verschwanden in der weißen Luft, so ist das für mich, sagte Aurach, jedesmal ein ganz und gar unfaßbares, aus irgendeinem Grund tief mich erschutterndes Schauspiel gewesen.”
(W.G.Sebald, Die Ausgewanderten, p.246)
“En als ze ’s winters, zonder dat je hun nadering vermoedde, plotseling uit de mist opdoken, geluidloos langsvoeren en meteen daarop weer in de witte lucht verdwenen, dan was dat voor mij, zei Aurach, elke keer weer een totaal onbegrijpelijk schouwspel, dat mij om de een of andere reden diep aangreep.”
(De emigrés (vertaling Ria Van Hengel), p.160)
“En als ze ’s winters, zonder dat men hun naderen vermoedde, plotseling opdoken uit de mist, geluidloos zich voorbijbewogen en meteen daarop weer verdwenen in de witte lucht, dan is dat voor mij, zei Aurach, elke keer weer een totaal onvatbaar, om de een of andere reden mij diep aangrijpend schouwspel geweest.”
(De emigranten (eigen vertaling))

Langezinnenlevitatie

“Describing the effect of ‘sentences which spread over one, two whole pages, resembling ceremonial or funeral processions in their elaborate difficulty’, it is suggested that ‘wenn er, mitsamt seiner Fracht, auf dem Kreisen seiner Prosa höher und höher getragen wird wie ein Segler auf dem warmen Strömungen der Lust, da ergreift selbst den heutigen Leser noch ein Gefühl der Levitation’.”

(Jo Catling in “Silent catastrophe“, W.G. Sebald citerend)

Druiventijd

“Wanneer er blauwe nevel lijk een fijne wierook voor de vesten staat, en de koperen zon over de velden draden weeft, die in uw haren of in uw gezicht blijven hangen, als het stil is in de gele bladeren, en men uit de bosschen jagerschoten hoort verechoën, dan is de tijd gekomen om de druiven te plukken, want dan zijn ze rijp en groot, en dragen ze in hun vleesch het licht van de zon.”

Uit: De zeer schone uren van juffrouw Symforosa begijntjen van Felix Timmermans.

Kute Korrespondence

“The rest of us, not chosen for enlightenment, left on the outside of Earth, at the mercy of a Gravity we have only begun to learn how to detect and measure, must go on blundering inside our front-brain faith in Kute Korrespondences, (…) – kicking endlessly among the plastic trivia, finding in each Deeper Significance and trying to string them all together like terms of a power series hoping to zero in on the tremendous and secret Function whose name, like the permuted names of God, cannot be spoken.”
[Thomas Pynchon, Gravity’s Rainbow, p. 590]