Let’s die!

“We can all feel so lonely baby, we could die.”

(Mij bekend refrein van onbekende herkomst, on-ver-getelijk in de versie van Jan Decleir, gisterenavond in de Roma, of hier van de 2.47e tot de 2.59e seconde, met Hotel Amigo)
 
P.S. Het ging, blijkt nu, om een versie van Heartbreak Hotel van Presley.
Advertenties

As the popular ballad does

“De hoofdzin, die al of niet een zinsbepaling voor zich kan hebben, doet de discussie vooruitgaan; maar de toevoegingen gaan terug, zoals in deze zin, om de bewering van de hoofdzin te modificeren of veeleer om hem uit te leggen of te illustreren, zo dat de zin een eb-en-vloedbeweging heeft, vooruitgaande naar een nieuwe positie en dan pauzerend om haar te consolideren, draaiend en kronkelend zoals de populaire ballade doet.”

(eigen vertaling van)

“The main clause, which may or may not have a sentence modifier before it, advances the discussion; but the additions move backwards, as in this clause, to modify the statement of the main clause or more often to explicate or exemplify it, so that the sentence has a flowing and ebbing movement, advancing to a new position and then pausing to consolidate it, leaping and lingering as the popular ballad does.”

(Francis en Bonniejean Christensen: Notes toward a new rhetoric. 9 essays for teachers. Edited by Donald Stewart.- s.l. 2007 (3e editie, 1e editie 1967), p. 22)

Letterbrug

“Urenlang moest vaak aan een korte reeks woorden worden gewerkt, totdat het ritme tot in de laatste cadans klopte, de zwaartekracht overwonnen was en de auteur, zelf nu in zekere zin van zijn lichaam ontdaan, via de precaire constructie van zijn letterbrug de andere oever kon bereiken.”

(uit Sebald’s Campo Santo, hier geciteerd)