Groot vuur

“Hoe alles gezegd kan worden, hoe voor alle, voor de vreemdste ingevingen een groot vuur is bereid, waarin zij vergaan en verrijzen.”

“Wie alles gesagt werden kann, wie für alle, für die fremdesten Einfälle ein großes Feuer bereitet ist, in dem sie vergehn und auferstehen.”

Kafka die terugblikt op de toestand waarin hij een verhaal geschreven heeft, en nu weet: “Nur so kann geschrieben werden, nur in einem solchen Zusammenhang, mit solcher vollständigen Öffnung des Leibes und der Seele.” (Franz Kafka: Tagebücher 1910-1923. Herausgegeben von Max Brod. Frankfurt am Main: Fischer Verlag 1973, p. 183). Met Jeff Buckley in gedachten, zie ook hier.

Advertenties

Misery is the river of the world

“Geef mij een beetje ruimte, en ik zet voor je ogen in het kort een verbijsterende, enorme, oneindige oceaan van ongelooflijke waanzin en gekte: een zee vol met schelpen en stenen, zand, golven, euripen en tegenwerkende getijden, vol met angstaanjagende monsters, ruige vormen, roerende golven, stormen, en sirenenkalmtes, halcyonische zeeën, onuitsprekelijke miserie, zo’n komedies en tragedies, zo absurd en ridicuul, wilde en lamentabele driftbuien, dat ik niet weet dat zij eerder te beklagen zijn of bespot, of mogen geloofd worden, hoewel dat we dagelijks hetzelfde gepraktiseerd zien in onze dagen, verse voorbeelden, nova novitia, verse voorwerpen van miserie en waanzin, van het soort dat nog steeds aan ons worden voorgesteld, overzee, thuis, midden onder ons, in onze boezems.”

(eigen vertaling van)

“Give me but a little leave, and I will set before your eyes in brief a stupendous, vast, infinite ocean of incredible madness and folly: a sea full of shelves and rocks, sands, gulfs, euripes and contrary tides, full of fearful monsters, uncouth shapes, roaring waves, tempests, and siren calms, halcyonian seas, unspeakable misery, such comedies and tragedies, such absurd and ridiculous, feral and lamentable fits, that I know not whether they are more to be pitied or derided, or may be believed, but that we daily see the same still practised in our days, fresh examples, nova novitia, fresh objects of misery and madness, in this kind that are still represented unto us, abroad, at home, in the midst of us, in our bosoms.”

(Robert Burton: The anatomy of melancholy. Sect. IV. Memb. I . Subject. I.- Voor het eerst gepubliceerd in 1621. Zie ook hier. En hier natuurlijk.)

Vormkracht

“Toen klopte ik op een deur, en omdat niemand zich meldt, druk ik op de bestofte klink, open en kom opnieuw uit op de straat: een kam van afval, balken erin, en als ik het gezien heb, trek ik de deur weer toe, probeer het bij de volgende, waar werkelijk iemand verschijnt, een oude heer, die mij met vormen ontvangt, die de stank doen vergeten.”

(eigen vertaling van)

“Einmal klopfte ich an eine Türe, und da sich niemand meldet, drücke ich ich auf die verstaubte Klinke, öffne und sehe neuerdings auf die Strasze hinaus: eine Runse von Schutt, Balken darin, und da ich es betrachtete habe, ziehe ich die Türe wieder  zu, versuche es bei der nächsten, wo wirklich jemand erscheint, ein älterer Herr, der mich mit Formen empfängt, die den Gestank vergessen lassen.”

(Max Frisch, München, mei 1946, in: Europa in Ruinen. Augenzeugenberichte aus den Jahren 1944-1948. Von Stig Dagerman, Alfred Döblin, Janet Flanner, Max Frisch, Martha Gellhorn, John Gunther, Norman Lewis, A.J.Liebling, Robert Thompson Pell und Edmund Wilson. Gesammelt van Hans Magnus Enzensberger.- Frankfurt am Main: Eichborn Verlag 1990, p. 195)

Met gestrekte vleugels

“De bakstenen achtermuur van het huis, waarlangs een oranje gloed omhoogkroop, oefende een zuigkracht op me uit, en wel in die mate dat ik me al met gespreide armen naar dit warme, ruwe, poreuze vlak zag toestappen terwijl ik erin slaagde elk verzet te laten varen, elk greintje weerstand dat het bezit van een lichaam me ingaf, om ten slotte als een spook, nee, niet door de muur heen te lopen, maar erin op te lossen, niets achterlatend dan een schaduw, een vochtvlek, een donkere afdruk met gestrekte vleugels.”

(een zin uit Yves Petry’s De maagd Marino, zie ook hier)

Ge zijt gepresseerd om te schrijven

 “ge zijt gepresseerd om te schrijven
alsof gij zoudt achterlopen op het leven
als het zo is geef uw bronnen eregeleide
spoei du
spoei du met doorgeven
uw deel aan schitterends aan opstand aan goeddadigheid
effectief ge loopt achter op het leven
het niet te zeggen leven
het enige per slot van rekening waarvan gij aanvaardt u ermee te verenigen
hetgene u elke dag geweigerd wordt (…)”

(eigen vertaling van)

“tu es pressé d’écrire
comme si tu étais en retard sur la vie
s’il en est ainsi fais cortège à tes sources
hâte-toi
hâte-toi de transmettre
ta part de merveilleux de rébellion de bienfaisance
effectivement tu es en retard sur la vie
la vie inexprimable
la seule en fin de compte à laquelle tu acceptes de t’unir
elle qui t’es refusée chaque jour (…)”

(René Char, Commune présence.- In: Le Marteau sans maître (1934-1935), zie ook hier en hier)