Met gestrekte vleugels

“De bakstenen achtermuur van het huis, waarlangs een oranje gloed omhoogkroop, oefende een zuigkracht op me uit, en wel in die mate dat ik me al met gespreide armen naar dit warme, ruwe, poreuze vlak zag toestappen terwijl ik erin slaagde elk verzet te laten varen, elk greintje weerstand dat het bezit van een lichaam me ingaf, om ten slotte als een spook, nee, niet door de muur heen te lopen, maar erin op te lossen, niets achterlatend dan een schaduw, een vochtvlek, een donkere afdruk met gestrekte vleugels.”

(een zin uit Yves Petry’s De maagd Marino, zie ook hier)

Een gedachte over “Met gestrekte vleugels

  1. JaJa zegt:

    Zo zag ik, in het streepje zwart dat de zon achter de bloeiende eik had achtergelaten, een roerloos liggende adder, die mij de indruk gaf zich dood te veinzen, als was het een klein, gestrekt lijntje van een vergetelheid; dat ik plots, in een snelle opwelling van alertheid, met lichtheid van ledematen, een sprong waagde, niet over een smalle gracht, maar over een brede, gevaarlijk meanderende rivier, waarbij ik met beide voeten net de overkant haalde, het evenwicht verloor en op mijn rug belandde in de stoffige droogheid van een zonovergoten grasveld, smakelijk lachend bij de gedachte aan een mooi uitgevoerde tackle bij een zwart gekalkte doellijn …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s