Beurse boeken

“Natuurlijk zijn er ook vrome boeken die ons helen met woord-licht; nochtans zijn deze nu dun verspreid.”

 “Of course there are also saintly books which heal us with word-light; yet these are now sparse.”

(William T. Vollmann: American Writing Today: A Diagnosis of a Disease.- In: Conjunctions 15, herfst 1990. Zie ook hier)

Advertenties

Ontsterde

“Met een zwaard in een zak in mijn koffer
houd ik mijn ogen en mijn geest op de weg
want het is een hard hartig luisteren
elke handdruk grinnikt tol
wanneer uw grave ster valt.”

“With a sword in a bag in my trunk
I keep my eyes and my mind on the road
Cuz it’s a hard hearted hearing
Every handshake grinning toll
When your grave disaster falls.”

(Timber Timbre, het refrein van Trouble comes knocking, zie ook hier, en hier)

Through its every sentence

“Alle drie de factoren zijn vitaal, maar in veel gevallen, als je hen moet rangschikken, is de derde – hoe goed de vertaler schrijft – mogelijk de belangrijkste kwalificatie, net voor of gelijk met de tweede – hoe hij of zij het vertalen benadert, en het is de eerste die op de laatste plaats komt, aangezien kleine tekorten in een kennis van de taal, geschiedenis en cultuur mogelijk resulteren in fouten die, in een mooi geschreven, over het algemeen getrouwe versie, redelijk gemakkelijk kunnen gecorrigeerd worden, waar een verkeerde opvatting van de taak van een vertaler en, erger, een onbekwaamheid om goed te schrijven het hele boek zullen verdoemen door zijn elke zin.”
“All three factors are vital, but in many instances, if one has to rank them, the third—how well the translator writes—may be the most important qualification, followed closely or equaled by the second—how he or she approaches translating, and it is the first that comes in last place, since minor lapses in a knowledge of the language, history, and culture may result in mistakes that are, in a beautifully written, generally faithful version, fairly easily corrected, whereas a misconception of the task of the translator and, worse, an inability to write well will doom the entire book through its every sentence.”
(Lydia Davis: Some Notes on Translation and on Madame Bovary.- In: The Paris Review, no.198, 2011 Fall, p.65-96.- Zie ook hier)

Ons moemoe

“Ze vertelde me dat toen ze opgroeide in het landelijke Limburg, werkend in het veld, ze een gedicht kon horen aankomen, naar haar, over het land – ze zei dat het was als een donderende trein van lucht die ze voelde komen alsof de aarde beefde onder haar voeten, en dat ze dan wist dat ze op dat punt slechts één ding kon doen en dat was, in haar eigen woorden, “loepen gelijk zot” naar het huis waar ze woonde, en dat ze telkens ook echt liep als een zottin, achtervolgd door een gedicht, naar het huis, want het punt was om snel genoeg een stuk papier en een potlood in handen te krijgen, zodat wanneer het gedicht door haar heen donderde ze kon aanpikken en het dan vastgrijpen op een bladzijde – ze zei dat als ze te laat was, het gedicht dan verdervloog, op zoek naar een andere dichter, en dat als ze het nog net bij de staart kon pakken, ze het dan voorzichtig naar zich toe moest halen en ze het gedicht achterstevoren neerschreef, van het laatste naar het eerste woord.”

(bewerking van een uitspraak van Elisabeth Gilbert over Ruth Stone in een TED-video over “nurturing creativity”, zie ook hier vanaf 10.25) (Ruth Stone zal op 19 november 2011 op de leeftijd van 96 jaar overlijden, zie ook hier)

Ontboezeming

“Maar — denkt hij als hij verdergaat en recapituleert, het moment dat de horizon is opgeklaard, de vrije beweging van zijn oogballen — door dit te doen, spreid ik een weigering om te zien ten toon; of, in andere woorden, uiteindelijk versterk ik de conventie die elke aanblik van de borst ongeoorloofd verklaart; om maar te zeggen dat ik een soort van mentale brassière creëer opgetrokken tussen mijn ogen en die boezem, die, gelet op de flits die de rand van mijn visueel veld bereikte, mij fris leek en aangenaam voor het oog.”

“But — he thinks as he proceeds and resumes, the moment the horizon is clear, the free movement of his eyeballs — in acting like this, I display a refusal to see; or, in other words, I am finally reinforcing the convention that declares illicit any sight of the breast; that is to say, I create a kind of mental brassiere suspended between my eyes and that bosom, which, from the flash that reached the edge of my visual field, seemed to me fresh and pleasing to the eye.”

(Italo Calvino, The naked bosom.- In: Mr. Palomar.– … Zie ook hier)