Epitaaf voor de schriftjesschrijver die ik ben

“Van wat verloren is, onherroepelijk verloren, is alles wat ik wil recuperen de dagelijkse beschikbaarheid van mijn schrijfsels, regels in staat om mij bij mijn haar te grijpen en mij op te tillen wanneer ik op het einde ben van mijn krachten.”

“Of what is lost, irretrievably lost, all I wish to recover is the daily availability of my writing, lines capable of grasping me by the hair and lifting me up when I’m at the end of my strength.”

Een zin van Roberto Bolano die ik tegenkwam in “’t Stad leest”, op de wikkel van de hardcoverversie van zijn Antwerp, de Engelse vertaling van Amberes, geschreven in 1980, gepubliceerd in 2002, vertaald in 2010 – zie ook hier. Bolano stierf in 2003 50 jaar oud.

Een gedachte over “Epitaaf voor de schriftjesschrijver die ik ben

  1. Jan J zegt:

    Als ik in de put van mijn verleden graaf, ben ik ofwel op zoek naar mijn identiteit omwille van een beschadigd ego, of ik vind rust in de herinnering aan gebeurtenissen die mijn ego gestalte gaven; in beide gevallen doe ik aan onvermijdelijke reflectie, de ene brengt me misschien in een staat van slachtofferschap, de andere misschien in een staat van verantwoordelijk daderschap …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s