Gelijk ’t lijfelijk blazen van den wind

“Zonder toeven of verpoozen, ononderbroken, gehaast, vordert het werk in eenbaarlijk herhalen derzelfde beweging, het een door ’t ander in gang gehouden, voortgestuwd, zonder zichtbaar doel of uitkomst, oneindig, streng en onmeedoogend gelijk de wanhopig gispende regen, ’t lijfelijk blazen van den wind, de onafzienbare grauwheid der wolkenvracht die loodzwaar over de wereld weegt.”

Stijn Streuvels: Het leven en de dood in de ast. Ingeleid en toegelicht door G. Verbeek.– Brugge/Utrecht: Desclée De Brouwer 1969, p. 7/8.

 

Een gedachte over “Gelijk ’t lijfelijk blazen van den wind

  1. Zwaar weegt de last van dieren die zich als tweevoeters in de wereld begeven, die zich niet meer kunnen verbergen achter hun mensenmaskers, die zich niet meer kunnen handhaven met fatsoenlijke manieren en gewoontes, die struikelen over beleefde gebaren en aanspreektitels, die langzaam met hun staart beginnen te kwispelen; zo ongenaakbaar zal de transformatie verlopen waarbij de lastige zwaarte onzichtbaar valt in de dampige mesthopen van onze laatste menselijke uitwerpselen …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s