Stillezen

“Dan bleven wij lange tijd zwijgend zitten – want wie zou hem, zó in zijn bezigheid verdiept, lastig hebben durven vallen ? – en gingen dan maar weg, veronderstellend dat hij nu net in die korte tijd, die hij kreeg om zijn geest wat op verhaal te laten komen, vrij wilde zijn van de drukte van andermans aangelegenheden en dat hij dan niet van zijn eigen bezigheid wilde weggeroepen worden.”

Aurelius Augustinus over Ambrosius van Milaan die leest (Confessiones. Boek VI; 3) in de vertaling van Gerard Wijdeveld (Ambo 1988).

Een gedachte over “Stillezen

  1. In deze zekere onzekerheid (een gezonde portie twijfel dus); werden vertellers geboren die op een steen gezeten, aan de rand van een plein, met haast onzichtbare gebaartjes in hun smal geplooide hersenen lijnen trachtten te ontdekken, die later met het nodige puzzelwerk aan elkaar werden gelijmd … waarna een reus van een woordenarchitect de puntjes op de i plaatste om de toehoorders niet te moeten teleurstellen, maar om het publiek werkelijk te verbazen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s