Woekerzin

“Or a long sentence moving at a certain pace down the page aiming for the bottom-if not the bottom of this page then some other page-where it can rest, or stop for a moment to think out the questions raised by its own (temporary) existence, which ends when the page is turned, or the sentence falls out of the mind that holds it (temporarily) in some kind of embrace, not necessarily an ardent one, but more perhaps the kind of embrace enjoyed (or endured), by a wife who has just waked up and is on her way to the bathroom in the morning to wash her hair, and is bumped into by her husband, who has been lounging at the breakfast table reading the newspaper, and doesn’t see her coming out of the bedroom, but, when he bumps into her, or is bumped into by her, raises his hands to embrace her lightly, transiently, because he knows that if he gives her a real embrace so early in the morning, before she has properly shaken the dreams out of her head, and got her duds on, she won’t respond, and may even become slightly angry, and say something wounding, and so the husband invests in this embrace not so much physical or emotional pressure as he might, because he doesn’t want to waste anything-with this sort of feeling, then, the sentence passes through the mind more or less, and there is another way of describing the situation too, which is to say that the sentence crawls through the mind like (…).”

Lees verder hier, in Donald Barthelme’s “Sentence”.

Een gedachte over “Woekerzin

  1. janjacquemyn zegt:

    Komt iemand uit een ver verleden of misschien niet zo ver als blijkt dat degene die die iemand beschrijven wil weinig of misschien geen notie van tijd heeft omwille van een traumatische gebeurtenis of een fysieke aandoening waarvan de gevolgen door de medische wereld niet of nauwelijks konden voorspeld worden; zo iemand, met een partieel defect op het vlak van tijd, zo iemand is dan waarschijnlijk ook niet bekwaam iemand te beschrijven die uit een ver verleden komt of misschien niet, waardoor de waarachtigheid van het verhaal over die ‘iemand’ valt of staat bij gratie en verdraagzaamheid van de lezer die niets liever wil dat ‘komt iemand uit een …’ vervolgd wordt met bijvoorbeeld ‘en werpt zijn lichaam voor een aanstormende bus in een poging een tweepotige hond van de dood te redden’; waarna de spanning zo sterk wordt opgedreven dat ‘uit een ver verleden of misschien niet …’ van geen tel meer is en het verhaal verder kan gaan in de zin van ‘waarbij het baasje van de tweepotige hond pal op zijn aangezicht neerkomt, door de hond wordt meegesleurd en het uitschreeuwt van een psychisch lijden, veroorzaakt door een langdurige rotrelatie met twee vreselijk slecht ruikende, zwarte katers …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s