“Or a long sentence moving at a certain pace down the page aiming for the bottom-if not the bottom of this page then some other page-where it can rest, or stop for a moment to think out the questions raised by its own (temporary) existence, which ends when the page is turned, or the sentence falls out of the mind that holds it (temporarily) in some kind of embrace, not necessarily an ardent one, but more perhaps the kind of embrace enjoyed (or endured), by a wife who has just waked up and is on her way to the bathroom in the morning to wash her hair, and is bumped into by her husband, who has been lounging at the breakfast table reading the newspaper, and doesn’t see her coming out of the bedroom, but, when he bumps into her, or is bumped into by her, raises his hands to embrace her lightly, transiently, because he knows that if he gives her a real embrace so early in the morning, before she has properly shaken the dreams out of her head, and got her duds on, she won’t respond, and may even become slightly angry, and say something wounding, and so the husband invests in this embrace not so much physical or emotional pressure as he might, because he doesn’t want to waste anything-with this sort of feeling, then, the sentence passes through the mind more or less, and there is another way of describing the situation too, which is to say that the sentence crawls through the mind like (…).”

Lees verder hier, in Donald Barthelme’s “Sentence”.

Zo lang zo moe

“Het is alsof de dagen, als engelen in goud en blauw, onvatbaar boven de cirkelgang van de vernietiging staan.”

Motto van E.M. Remarque in Stefan Hertmans’ Oorlog en terpentijn (Amsterdam: De Bezige Bij 2014), boek met een hoog Sebald-gehalte. De foto’s, de herinnering, de melancholie, het cirkelen van de gedachten, de zinnen. Het was toch Hertmans die ergens schreef dat er in elke zin iets moet gebeuren? Dat lees je er ook aan.

“Dan verdwijnt hij op een of andere manier uit het zicht van mijn herinnering, en voel ik mij, overmand door de plots oplichtende helderheid van dit tafereel van zo lang geleden, zo moe dat  ik ter plekke in slaap zou kunnen vallen.”

Ib., p. 13.


“Sometimes one sentence can make the difference.”

Tony Martin over de roepende Tom Steels in de volgwagen, na het behalen van de wereldtitel in het ploegen-tijdrijden met 81 hondersten van een seconde voorsprong op de tweede. Zie ook hier.


“What they really want is to have some kind of firsthand, visceral relationship with a book — to see what it’s like to take a work apart and put it back together — using great stories as structural models, just the way the kids I grew up with in Detroit fell in love with cars by spending weekends trying to make derelict Ford Mustangs run again.”

Dean Pakopoulos: Straight Through the Heart.- In: The New York Times van 22 maart 2013, zie ook hier.


“Nu nog overhandig ik hen aan jou eerder als een op bedachtzame wandelingen verzamelde struik van fluisterende grassen dan als een verzameling van thesen.”

(eigen vertaling van)

“Noch heute händige ich sie Dir mehr als einen auf nachdenklichen Spaziergängen eingesammelten Strauß flüsternder Gräser denn als eine Sammlung von Thesen aus.”

Walter Benjamin in een brief aan Gretel Adorno, in april 1940, over zijn Über den Begriff der Geschichte. In: Gesammelt Schriften, Band I-3, p. 1226.