Struikgewas

“Ich möchte annehmen, auch ein richtiges Atheistenkind muß, bevor es in das Gottlosigkeits-Stadium seiner Eltern eingehen will, durch ein Dickicht durch, in dem Gott mit jedem Ast den Weg verbaut, und unerreichbar ist, sobald man glaubt, man brauche ihn.”

In eigen vertaling:

“Ik zou willen aannemen, ook een echt atheïstenkind moet, vooraleer het in het goddeloosheidsstadium van zijn ouders wil binnengaan, door een struikgewas heen, waarin God met elke tak de weg verspert, en onbereikbaar is, zodra men gelooft dat men hem nodig heeft.”

Martin Walser: Woran Gott stirbt. Über Georg Büchner.- In: Martin Walser: Aus dem Wortschatz unserer Kämpfe. Prosa, Aufsätze, Gedichte.– Frankfurt am Main: Suhrkamp Verlag 2002 p. 188.

Fluistergrassen

“Nu nog overhandig ik hen aan jou eerder als een op bedachtzame wandelingen verzamelde struik van fluisterende grassen dan als een verzameling van thesen.”

(eigen vertaling van)

“Noch heute händige ich sie Dir mehr als einen auf nachdenklichen Spaziergängen eingesammelten Strauß flüsternder Gräser denn als eine Sammlung von Thesen aus.”

Walter Benjamin in een brief aan Gretel Adorno, in april 1940, over zijn Über den Begriff der Geschichte. In: Gesammelt Schriften, Band I-3, p. 1226.

Voici la nuit

“Hier is de lange nacht wij gaan op
op deze plek er is niks anders
dan deze plek geruïneerde hoop:
met Zijn oponthoud in onze huizen
bereidde Hij de aarde
als een struik waarin het vuur.”

(eigen vertaling van)

“Voici la nuit,
La longue nuit où l’on chemine,
Et rien n’existe hormis ce lieu,
Hormis ce lieu d’espoir en ruine :
En s’arrêtant dans nos maisons,
Dieu préparait comme un buisson,
La terre où tomberait le feu.”

(uit de hymne Voici la nuit van Didier Rimaud, zie ook hier en hier)

Handel altijd zo kordaat en vastbesloten mogelijk

“Imitant en ceci les voyageurs qui, se trouvant égarés en quelque forêt, ne doivent pas errer en tournoyant, tantôt d’un côté, tantôt d’un autre, ni encore moins s’arrêter en une place, mais marcher toujours le plus droit qu’ils peuvent vers un même côté, et ne le changer point pour de faibles raisons, encore que ce n’ait peut-être été au commencement que le hasard seul qui les ait déterminés à le choisir: car, par ce moyen, s’ils ne vont justement où ils désirent, ils arriveront au moins à la fin quelque part, où vraisemblablement ils seront mieux que dans le milieu d’une forêt.” 

René Descartes: Discours de la méthode.- Paris: Bordas 1984, p.85. Oorspronkelijk bij Jean Maire in 1637 te Leiden.

“Ik nam hierbij een voorbeeld aan reizigers die ook, als ze in een woud verdwaald zijn, niet moeten gaan ronddolen, nu eens hierheen, dan weer daarheen, en nog veel minder op dezelfde plaats moeten stilhouden.  Zij doen er immers veel beter aan, om zoveel als mogelijk in éénzelfde richting vooruit te gaan, zonder zich door allerlei zwakke overwegingen daarvan af te laten leiden, ook al hebben ze op goed geluk aanvankelijk voor een bepaalde richting gekozen. Op die manier immers komen ze weliswaar wellicht niet waar ze wezen willen, maar ze komen uiteindelijk tenminste ergens, waar ze waarschijnlijk beter af zullen zijn dan midden in een woud.”

Over de methode: inleiding over de methode: hoe men zijn verstand goed kan gebruiken en de waarheid achterhalen in de wetenschappen. Vertaling en inleiding van Th. Verbeeck.– Boom: Meppel 1977 (1987), p.63.

“In deze de reizigers imiterend die, verloren gelopen in een woud, niet gaan ronddolen, nu eens naar de ene kant, dan weer naar de andere, en nog minder ter plaatse blijven trappelen, maar altijd zo recht als ze kunnen in dezelfde richting lopen, en deze niet veranderen om zwakke redenen, hoewel het in het begin misschien slechts toeval is geweest dat hen voor deze richting heeft doen kiezen: want op deze manier gaan ze weliswaar niet naar waar ze willen, maar geraken zij ten slotte ergens waar zij waarschijnlijk beter af zullen zijn dan in het midden van een woud.”
(eigen vertaling)