Ons moemoe

“Ze vertelde me dat toen ze opgroeide in het landelijke Limburg, werkend in het veld, ze een gedicht kon horen aankomen, naar haar, over het land – ze zei dat het was als een donderende trein van lucht die ze voelde komen alsof de aarde beefde onder haar voeten, en dat ze dan wist dat ze op dat punt slechts één ding kon doen en dat was, in haar eigen woorden, “loepen gelijk zot” naar het huis waar ze woonde, en dat ze telkens ook echt liep als een zottin, achtervolgd door een gedicht, naar het huis, want het punt was om snel genoeg een stuk papier en een potlood in handen te krijgen, zodat wanneer het gedicht door haar heen donderde ze kon aanpikken en het dan vastgrijpen op een bladzijde – ze zei dat als ze te laat was, het gedicht dan verdervloog, op zoek naar een andere dichter, en dat als ze het nog net bij de staart kon pakken, ze het dan voorzichtig naar zich toe moest halen en ze het gedicht achterstevoren neerschreef, van het laatste naar het eerste woord.”

(bewerking van een uitspraak van Elisabeth Gilbert over Ruth Stone in een TED-video over “nurturing creativity”, zie ook hier vanaf 10.25) (Ruth Stone zal op 19 november 2011 op de leeftijd van 96 jaar overlijden, zie ook hier)

Advertenties